پيوند آهنگ و رنگ

"...گاه صدايي كه به گوش مي رسد، انگيزه اي نزديك براي رنگ پذيري دارد،باد مي پيچد و برگهاي خزاني مي پيمايد.

بنگريد! پيش روي ما جنبشي (تلاطمي) است از رنگ.اينك اگر ديده فرو بنديم،دور نيست كه همهمه باد را به رنگ همان برگ هاي خزان در يابيم. و يا نسيمي كه بر چمني سبز بگذرد ميسر تواند بود كه در پرتو همسايگي زمزمه اي سبز گون سر كند.

والري، شاعر دل اگاه فرانسوي، در شعر "تابستان" مصرعي دارد چنين:

((...در دهانه رود، آنجا كه رنگ آسماني همهمه مي كند، همهمه ايست آبي رنگ.به آبي رنگ آسماني كه رنگ خود در دهانه رود ريخته))

اينجا صداي رنگ را مي شنوم.واين صدا را گاه شنيده ام و در نيافته ام، وگاه نيز شنيده ام و دانسته ام.

به باغي درون مي شويم. از بازي آفتاب بر برگي به رنگي جلوه گر،سبزه هاي بيشمار.همنوازي سبزه ها آغاز گشته و موسيقي رنگيني بر خواسته است.اين هنگام باد اگر برخيزد، آواز رنگ بلندي مي گيرد و آهنگ سبز، به بالا مي گرايد. جنبش كه سرچشمه صداست، نيز تواند رنگين به ديد آيد.

بوسن،‌شاعر ژاپني چنين ديده است:

خيزابهاي گرم بهار

حشره اي

در پرواز سپيد.

درشعري از سيفوجو به سرچشمه اين آميختگي احساسها توان رسيد:

كودك

تا گلي بدو بنمايند

دهان باز مي نمايد.

اين در هم آميختگي شاعرانه حواس، به آنچه در كيش بودايي " شش حس و پنج كاربرد " نام گرفته بستگي مي يابد. و آنچنان است كه اندامي جايگزين اندام ديگر شود. و يا آنكه اندامي كار همه اندامها كند. و اين از توانايي هاي بوداست. اما اين آميختگي دريافت ها تنها از بينش شاعرانه مايه نمي گيرد.

آناتول فرانس در ديباچه ...به همان گونه كه بوي خوش و ناخوشايند و يا نت هاي زير و بم را، بدان رو كه انگيزه هاي جداگانه داشته اند، از هم تميز مي دهيم،‌ همانسان سرخ را از آبي باز مي شناسيم و آبي را از زرد و چون چگونگي تأثيرپذيري همه حواس به هم بستگي مي يابد، پس شگفت آور نخواهد بود اگر ارتعاش بلندي كه نت تندي به گوش مي رساند، بيش و كم احساسي برانگيزد كه از ارتعاش رنگ بنفش در چشم به ما دست مي دهد.