^سلام

^{با عرض شرمندگي كه اين مدت نتونستم برسم خدمتتون.فكر كنم آرزو جون و شبنم جون و آقاي مهندس كريمي مشغول امتحانات هستن!و به همين دليل نمي تونيم از اطلاعات خوبشون استفاده ببريم.اميدوارم همه موفق باشين.}

^{به هر حال...}

^{امروز با معرفي يه استاديوم قراره با هم همراه بشيم.}

^{يه استاديومي كه براش اسمي انتخاب نشده ولي به this Solar Powered Stadium معروفه.معمارش هم تويو ايتوي ژاپني هست.}

^{this Solar Powered Stadium!:}

<sup>نام پروژه: نام انتخاب نشده ولی به this Solar Powered Stadium معروف است.
مکان: تایلند ، Kaohsiung
معمار: تویو ایتو
سبک معماری: Green Architecture
گنجایش: 50000 نفر

سقف جایگاه تماشاچیان این استادیوم از 8844 سلول خورشیدی تشکیل شده که این سلولها برق مورد نیاز باشگاه رو تأمین میکنن. ساختار فلزی این استادیوم تداعی گر اژدهای اساطیری چینیه که بنا به اعتقادشون مظهر شانس خوبه.
برای ایجاد کمتری تأثیر منفی در محیط اطراف، مصالح خام مصرفی بوم اورد بوده و بیشترشان 100% قابل بازیافت هستند.</sup>

^{منبع:كافه ديزاين}

^{تويو ايتو:}

^{تویو ایتو (Toyo Ito)، یكی از خلاق‌ترین و تأثیرگذارترین معماران حال حاضر جهان، از جمله معمارانی است كه در آثار خویش، همواره در جست‌وجوی شیوه‌های نوین و تكنولوژی‌های جدید برای پیوند میان تكنولوژی، طبیعت و معماری می‌باشد.}

^{تویو ایتو در سال 1941 در ژاپن به دنیا آمد و در سال 1965 تحصیلات معماری خود را در دپارتمان معماری دانشگاه توكیو به پایان رساند. او در سال 1971، بعد از چهار سال كار در دفتر معماری kiyonori kikutake، دفتر معماری خود را با عنوان (urbot) urban robot تأسیس كرد كه بعدها در سال 1979 به تویو ایتو و همكاران (toyo ito & associates) تغییر نام داد. تویو ایتو استاد مدعو دانشگاه كلمبیای نیویورك، استاد افتخاری دانشگاه شمال لندن و عضو افتخاری AIA بوده است. او در طی دوران فعالیت حرفه‌ای خود جوایز متعددی را كسب كرده است كه از مهم‌ترین آنها می‌توان به جایزه بنیاد معماری ژاپن برای پروژهsilver hut در سال 1986، جایزه هنری mainrich برای طراحی موزه yatsushiro در سال 1992، جایزه طلایی بهترین طرح ژاپنی در سال 2001 و مدال طلای سلطنتی انگلستان در سال 2006 اشاره كرد.}

^{تویو ایتو «باد» را به عنوان شعارخود انتخاب کرده است؛ بدون هیچ زیاده گویی، معماری او به زیبایی باد را به تصویر می کشد. سَبُکی ، لحظه‌ای بودن، تا حدودی به حال خود رها بودن، موجودیتی که احساس نمی‌شود (کم رنگ)، اینها همگی مشخصاتی شایسته ای برای معماریی «باد» گونه است. حقیقتا او از ابتدا به حرکت باد توجه خواصی داشته و هرچه آثارش نو تر می شود می توان دید که او زبردستانه تر ازباد استفاده می کند.... البته استفاده ازباد نه به معنای واقعی آن، بلکه درمعنایی رویاگونه، هماهنگ، ساده و انتزاعی، بیشتر تحسین برانگیز است!}

^{اطلاعات بيشتر راجع به اين معمار رو مي تونين از تويو ايتو(كافه ديزاين) دريافت كنين.}