محمد رضا جودت
اونچه در زير مي خونيد به قلم خود استاد جودت هستش.
تمام متون معماري حاكي از ان است كه نفس طراحي همواره در اولويت قرار دارد و به همين لحاظ معناي هر امري در آن تا حدودي مبهم مي نمايد.
انگيزه و طراحي
مي گويند معماري فرايندي است كه انسان به وسيله ي آن خود را مطرح و استحاله مي كند. به بياني ديگر براي انجام طراحي معماري، انگيزه لازم است. انگيزه چه بسا با تعقل در تضاد باشد. تا كنن هيچ امر، بر حق بودن طراحي معماري را، همچون هر نوع خلاقيت ديگر نفي نكرده است.
از اين رو هر آنچه كه به عنوان نظريه در باره معماري مطرح است، تنها هنگامي براي معمار ارزشمند است كه به طراحي آن مربوط باشد.
طراحي معماري به اعتقادي راسخ نياز دارد؛ اعتقادي كه انگيزه، شيوه و موقعيت از واجبات و ملزومات آن است.
از اين رو معمار بايد در فرايند طراحي شكيبايي به خرج دهد.
ترس از طراحي
آيا افرادي وجود دارند كه بگويند اصولاً طراحي معماري چيست؟ ...گمان نمي كنم.
آيا افرادي وجود دارند كه بگويند طراحي معماري چه مي توانست باش؟ ... بسيار.
به بحث هاي آكادميك مراجعه كنيد. از اين نتيجه مي شود كه در روند حاكم بر طراحي معماري، ترسي بر ما مستولي است. ترس از آنكه در مي يابيم آنچه كه بايد باشيم، نيستيم.
چگونگي غلبه بر ترس
از كجا به اين ترس پي مي بريم؟ از نگاهي به معماري كه بوجود آمده است. هر چند كه اين ترس بيشتر در نگاه به گذشته و تاريخ به ما مستولي مي شود كه چه بسا جاي گريز داشته باشد. پس تا زماني كه بر اين ترس غلبه نكنيم، يعني تاريخ را پشت سر نگذاريم، اين ترس متفاوت خواهد بود و بيشتر ناشي از خود معماري امروز تجلي خواهد يافت. برخي راه غلبه بر اين نكته را در اين مي جويند كه دست معماري را براي يافتن فرم باز بگذارند؛ و آن را به پيام آور بي خطر خط مشي هاي عقيدتي فرهنگي و زيبا شناختي مرسوم بدل نكنند.
انگيزه و طراحي
مي گويند معماري فرايندي است كه انسان به وسيله ي آن خود را مطرح و استحاله مي كند. به بياني ديگر براي انجام طراحي معماري، انگيزه لازم است. انگيزه چه بسا با تعقل در تضاد باشد. تا كنن هيچ امر، بر حق بودن طراحي معماري را، همچون هر نوع خلاقيت ديگر نفي نكرده است.
از اين رو هر آنچه كه به عنوان نظريه در باره معماري مطرح است، تنها هنگامي براي معمار ارزشمند است كه به طراحي آن مربوط باشد.
طراحي معماري به اعتقادي راسخ نياز دارد؛ اعتقادي كه انگيزه، شيوه و موقعيت از واجبات و ملزومات آن است.
از اين رو معمار بايد در فرايند طراحي شكيبايي به خرج دهد.
ترس از طراحي
آيا افرادي وجود دارند كه بگويند اصولاً طراحي معماري چيست؟ ...گمان نمي كنم.
آيا افرادي وجود دارند كه بگويند طراحي معماري چه مي توانست باش؟ ... بسيار.
به بحث هاي آكادميك مراجعه كنيد. از اين نتيجه مي شود كه در روند حاكم بر طراحي معماري، ترسي بر ما مستولي است. ترس از آنكه در مي يابيم آنچه كه بايد باشيم، نيستيم.
چگونگي غلبه بر ترس
از كجا به اين ترس پي مي بريم؟ از نگاهي به معماري كه بوجود آمده است. هر چند كه اين ترس بيشتر در نگاه به گذشته و تاريخ به ما مستولي مي شود كه چه بسا جاي گريز داشته باشد. پس تا زماني كه بر اين ترس غلبه نكنيم، يعني تاريخ را پشت سر نگذاريم، اين ترس متفاوت خواهد بود و بيشتر ناشي از خود معماري امروز تجلي خواهد يافت. برخي راه غلبه بر اين نكته را در اين مي جويند كه دست معماري را براي يافتن فرم باز بگذارند؛ و آن را به پيام آور بي خطر خط مشي هاي عقيدتي فرهنگي و زيبا شناختي مرسوم بدل نكنند.
موضوع همواره براي من بهانه اي بيش نيست
باز اگر بخواهم از طراحي معماري بگويم،مي گويم هيچ نيست جز نوعي بازي؛ و نوعي كشمكش با خود. من شخصاً به هنگام طراحي به هيچ چيز نمي انديشم، حتي به موضوع طرح؛ موضوع همواره براي من بهانه اي بيش نيست.
باز اگر بخواهم از طراحي معماري بگويم،مي گويم هيچ نيست جز نوعي بازي؛ و نوعي كشمكش با خود. من شخصاً به هنگام طراحي به هيچ چيز نمي انديشم، حتي به موضوع طرح؛ موضوع همواره براي من بهانه اي بيش نيست.
هر نوع فضاي معماري را مي توان به برنامه و كاركردي ديگر در كمال مطلوب تبديل كرد.
موضوع تنها انگيزه اي را بر مي انگيزد، تا بتوان به فرم معمارانه اي دست يافت و يا امكان تجلي آن را فراهم كرد.
اين كشمكش تا دستيابي به فرم مورد نظر در كوتاه يا بلند مدت اتفاق مي افتد. از نظر من هيچ چيزي از آن لحظات بيان شدني و توجيه پذير نيست. زيرا از آنجا كه معماري امري عيني و مادي است، پس تا تحقق خود كه خود بيانگر خود خواهد بود –چيزي به لفظ يا واژه بيان نمي گردد.
از اينجاست كه خود معمار آنچه را كه عرضه كرده است، كمتر از ديگران مي شناسد. به نظر من اين كشمكش تا امروز همچنان ادامه داشته است.
آيا معمار از اين كشمكش خسته مي شود؟
به هنگام احتمال چنين حالتي اين گفته پيتر كوك را به خاطر مي آورم كه؛
اين كشمكش تا دستيابي به فرم مورد نظر در كوتاه يا بلند مدت اتفاق مي افتد. از نظر من هيچ چيزي از آن لحظات بيان شدني و توجيه پذير نيست. زيرا از آنجا كه معماري امري عيني و مادي است، پس تا تحقق خود كه خود بيانگر خود خواهد بود –چيزي به لفظ يا واژه بيان نمي گردد.
از اينجاست كه خود معمار آنچه را كه عرضه كرده است، كمتر از ديگران مي شناسد. به نظر من اين كشمكش تا امروز همچنان ادامه داشته است.
آيا معمار از اين كشمكش خسته مي شود؟
به هنگام احتمال چنين حالتي اين گفته پيتر كوك را به خاطر مي آورم كه؛
“Architecture is fun”
+
نوشته شده در چهارشنبه 6 آبان1388ساعت 11:20 توسط مريم
|
